လူသားဝါဒ၊ ရှုထောင့်၊ ဂန္တဝင်ပြန်လည်နိုးထမှု၊ ခန္ဓာဗေဒ၊ သာဓက၊ နှင့် ခေတ်သစ်အနုပညာကျော်ကြားမှု မွေးဖွားမှု
Renaissance အနုပညာ
Renaissance အနုပညာသည် အီတလီတွင် ထွန်းကားခဲ့သော ပန်းချီ၊ ပန်းပု၊ ဗိသုကာနှင့် ဒီဇိုင်းတို့ကို ရည်ညွှန်းပြီး ဥရောပတစ်ခွင်တွင် ဆယ့်လေးရာစုမှ ၁၆ ရာစုအထိ ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် သဘာဝတရား၏ အနီးကပ်ကြည့်ရှုမှု၊ သင်္ချာအမြင်၊ လူသားကိုဗဟိုပြုသည့် ပုံပြင်ပြောခြင်း၊ ဘာသာရေးဆည်းကပ်မှု၊ နိုင်ငံရေးရည်မှန်းချက်နှင့် ဉာဏ်ရည်ဉာဏ်သွေးဖန်တီးသူအဖြစ် အနုပညာရှင်နှင့်ပတ်သက်သည့် စိတ်ကူးသစ်များဖြင့် ရှေးဟောင်းဂရိနှင့် ရောမယဉ်ကျေးမှုကို အသစ်တဖန်စိတ်ဝင်စားမှု ပေါင်းစပ်ထားသည်။
Renaissance အနုပညာဆိုတာ ဘာလဲ။
Renaissance အနုပညာသည် ဥရောပအနုပညာရှင်များ၊ နာယကများနှင့် တွေးခေါ်ရှင်များသည် မြင်နိုင်သောကမ္ဘာကို ပြင်းထန်မှုအသစ်များဖြင့် လေ့လာနေစဉ် ဂန္တဝင်စိတ်ကူးများကို ပြန်လည်လုပ်ဆောင်သည့်ကာလ၏ အမြင်ယဉ်ကျေးမှုဖြစ်သည်။ ဤအသုံးအနှုန်းသည် အီတလီ၊ အထူးသဖြင့် ဖလောရန့်စ်၊ ရောမနှင့် ဗင်းနစ်တို့နှင့် မကြာခဏ ဆက်စပ်နေသော်လည်း လက်ရာမြောက်သည့် အနုပညာလက်ရာများသည် ဥရောပမြောက်ပိုင်းတစ်ခွင်တွင် ထူးခြားသောနည်းလမ်းများဖြင့် ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်လာသည်။ ၎င်းတွင် ဘာသာရေးဆိုင်ရာ ယဇ်ပလ္လင်များ၊ ပုံတူများ၊ နံရံဆေးရေးပန်းချီများ၊ ပန်းပုများ၊ ဗိသုကာလက်ရာများ၊ ပုံဆွဲများ၊ ပုံနှိပ်များ၊ စာမူများနှင့် အလှဆင်ပစ္စည်းများ ပါဝင်သည်။
ဘာ့ကြောင့် မတူတာလဲ
Renaissance အနုပညာရှင်များစွာသည် ရုပ်ပုံများ၊ အဆောက်အဦများ၊ ရှုခင်းများနှင့် စိတ်ခံစားမှုများကို ယုံကြည်နိုင်စေရန် လိုချင်ကြသည်။ ခန္ဓာဗေဒ၊ အချိုးအစား၊ အလင်း၊ အရိပ်၊ အထည်၊ အမူအရာနှင့် အာကာသတို့ကို လေ့လာခဲ့သည်။ အနုပညာသည် လက်တွေ့ဆန်သော သို့မဟုတ် လောကီရေးရာသက်သက်ဖြစ်လာသည်ဟု ဆိုလိုခြင်းမဟုတ်ပါ။ အများစုမှာ ဘာသာရေး၊ ပုံဆောင်မှု၊ ဘုရားကျောင်းများ၊ ဘုရားကျောင်းများနှင့် ဝတ်ပြုကိုးကွယ်ခြင်းအတွက် တာဝန်ပေးအပ်ခြင်းခံရသည်။ ခြားနားချက်မှာ မြင့်မြတ်သော နှင့် ဒဏ္ဍာရီလာ မြင်ကွင်းများကို ပိုမိုယုံကြည်စိတ်ချရသော လူ့ခန္ဓာကိုယ်များနှင့် အာကာသကမ္ဘာများတွင် မကြာခဏ ဇာတ်သွင်းလေ့ရှိသည်။
လူသားဝါဒနှင့် ရှေးရိုးနိုးကြားမှု
လူသားဝါဒ၏ လက်ရာများသည် ရှေးဂရိနှင့် ရောမစာပေများ၊ သမိုင်း၊ ဝေါဟာရများ၊ ကိုယ်ကျင့်တရားဆိုင်ရာ အတွေးအခေါ်နှင့် လူ့ဂုဏ်သိက္ခာဆိုင်ရာ အတွေးအခေါ်များကို လေ့လာရန် အားပေးခဲ့သည်။ အနုပညာရှင်များနှင့် နာယကများသည် ဂန္ထဝင်ပန်းပု၊ ဗိသုကာပညာ၊ ဒဏ္ဍာရီနှင့် အချိုးအစားတို့ကို အခွင့်အာဏာနှင့် အလှတရားများအဖြစ် ရှုမြင်ကြသည်။ ရှေးရိုးသြဇာသည် ခရစ်ယာန်ဘာသာကို အစားထိုးရုံမျှမက၊ ယင်းအစား၊ Renaissance အနုပညာသည် ဘာသာရေးယုံကြည်မှု၊ ပြည်သူ့ဂုဏ်ယူမှု၊ ရှေးခေတ်သင်ယူမှုနှင့် တစ်ဦးချင်းရည်မှန်းချက်တို့ကို ရောနှောလေ့ရှိသည်။
အမြင်နှင့်အာကာသ
Renaissance ဆန်းသစ်တီထွင်မှုတွင် အကျော်ကြားဆုံးတစ်ခုမှာ ပျောက်ကွယ်သွားသည့်နေရာတစ်ဝိုက်တွင် ပုံတစ်ပုံကို မျဉ်းဖြောင့်ရှုထောင့်ဖြင့် စုစည်းထားသည့်နည်းလမ်းဖြစ်ပြီး ပြားချပ်ချပ်မျက်နှာပြင်သည် နက်ရှိုင်းစွာပွင့်သွားစေရန်ဖြစ်သည်။ အနုပညာရှင်များသည် ကြည့်ရှုသူကို အာကာသတစ်လျှောက် လမ်းညွှန်ရန် လေထုရှုထောင့်၊ အတိုင်းအတာ၊ ဗိသုကာပညာနှင့် ဂရုတစိုက်ထားရှိထားသော ရုပ်ပုံများကို အသုံးပြုသည်။ ရှုထောင့်သည် ပန်းချီကားများကို အမိန့်ပေးခြင်း၊ တိုင်းတာနိုင်သော၊ ဥာဏ်ပညာဖြင့် ထိန်းချုပ်ထားပြီး၊ သင်္ချာဘာသာရပ်၊ လေ့လာမှုနှင့် ဒီဇိုင်းတို့တွင် ပိုမိုကျယ်ပြန့်သော စိတ်ဝင်စားမှုကို ကိုက်ညီစေပါသည်။
ခန္ဓာကိုယ်၊ ပုံတူ၊ စိတ်ခံစားမှု
Renaissance အနုပညာရှင်များသည် လူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို အထူးဂရုပြုကြသည်။ ပန်းပုဆရာများနှင့် ပန်းချီဆရာများသည် ခန္ဓာဗေဒ၊ ရွေ့လျားမှု၊ ဟန်ချက်ညီမှုနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်ပြုမှုတို့ကို လေ့လာခဲ့ပြီး ခန္ဓာကိုယ်မှ အလေးချိန်သည် သဘာဝအတိုင်း ပြောင်းလဲသွားသည့် ကိုယ်ဟန်အနေအထားကို လေ့လာခဲ့သည်။ ပုံတူများသည် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာအရ ပိုမိုအသက်ဝင်လာကာ အခြေအနေ၊ စရိုက်လက္ခဏာ၊ အသက်၊ အဝတ်အစားနှင့် အထောက်အထားတို့ကို ပြသကြသည်။ ဘာသာရေးရုပ်ပုံများသည်လည်း ကြည့်ရှုသူများကို သနားညှာတာမှု၊ ထိတ်လန့်မှု၊ ဝမ်းနည်းမှု၊ ညှာတာမှု သို့မဟုတ် ကိုယ်ကျင့်တရားဆိုင်ရာ ရောင်ပြန်ဟပ်မှုတို့ကို ခံစားလာစေရန် ဖိတ်ခေါ်ကာ ပိုမိုစိတ်လှုပ်ရှားမှုဖြစ်စေသည်။
အနုပညာရှင်များ၊ အလုပ်ရုံဆွေးနွေးပွဲများနှင့် နာယကများ
Renaissance အနုပညာကို သီးခြား ဉာဏ်ကြီးရှင်တွေ တစ်ယောက်တည်း ဖန်တီးတာ မဟုတ်ပါဘူး။ အလုပ်ရုံများတွင် လေ့ကျင့်သင်ကြားထားသော အနုပညာရှင်များ၊ လက်ထောက်များနှင့် ပူးပေါင်းကာ၊ ညှိနှိုင်းစာချုပ်များ၊ ဒီဇိုင်းများကို ပြန်လည်အသုံးပြုကာ၊ ပြိုင်ဘက်များကို လေ့လာကာ ဖန်တီးထားသည့်အရာများကို ပုံဖော်ပေးသော နာယကများအတွက် အလုပ်လုပ်ပေးခဲ့သည်။ Medici မိသားစု၊ guilds၊ မြို့အစိုးရများ၊ ပုပ်ရဟန်းမင်းများ၊ တရားရုံးများ၊ ဘုန်းကြီးကျောင်းများနှင့် ကုန်သည်များအားလုံးသည် ယုံကြည်ခြင်း၊ ကြွယ်ဝမှု၊ မှတ်ဉာဏ်၊ သင်ယူမှု၊ သင်ယူမှုနှင့် နိုင်ငံရေးအာဏာတို့ကို ဖော်ပြရန်အတွက် အနုပညာကို တာဝန်ပေးခဲ့သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင်၊ Leonardo da Vinci၊ Michelangelo၊ Raphael၊ Donatello၊ Botticelli၊ Titian နှင့် Durer ကဲ့သို့သော အနုပညာရှင်များသည် အနုပညာရှင်များ၏ လူထုအဆင့်အတန်းကို မြှင့်တင်ပေးခဲ့သည်။
အီတလီဘက်သို့
မြောက်ပိုင်း Renaissance အနုပညာသည် အထူးသဖြင့် အသေးစိတ် ဆီဆေးပန်းချီ၊ ပုံတူ၊ အိမ်တွင်းပိုင်း၊ ရှုခင်း၊ ပုံနှိပ်စက်ပြုလုပ်ခြင်းနှင့် အရာဝတ္ထုများကို အနီးကပ်ကြည့်ရှုခြင်းတွင် ၎င်း၏ကိုယ်ပိုင်အားသာချက်များကို ဖော်ထုတ်ခဲ့သည်။ Jan van Eyck၊ Albrecht Durer၊ Hieronymus Bosch နှင့် Pieter Bruegel ကဲ့သို့သော အနုပညာရှင်များသည် ကုန်သွယ်မှု၊ မြို့ပြဘဝ၊ ဘာသာရေးပြောင်းလဲမှုနှင့် မတူညီသော အလုပ်ရုံဆွေးနွေးပွဲ ဓလေ့ထုံးတမ်းများဖြင့် ပုံဖော်ထားသည့် နယ်ပယ်များတွင် အလုပ်လုပ်ခဲ့ကြသည်။ Renaissance ကို အီတလီဇာတ်လမ်းတစ်ခုအဖြစ်သာ မြင်တွေ့ရခြင်းသည် ဥရောပအနုပညာဖလှယ်မှုအမျိုးမျိုးကို ဖုံးကွယ်ထားခြင်းဖြစ်သည်။
ဘာကြောင့် အရေးကြီးတာလဲ။
Renaissance အနုပညာသည် အလှတရား၊ လက်တွေ့ဆန်မှု၊ ပါရမီရှင်၊ ပြတိုက်များ၊ ခန္ဓာဗေဒ၊ ရှုထောင့်နှင့် ပြည်သူ့ဘဝတွင် အနုပညာ၏အခန်းကဏ္ဍကို လူများစွာ စိတ်ကူးပုံဖော်နေဆဲဖြစ်သည်။ အမြင်ယဉ်ကျေးမှုသည် ဝတ်ပြုကိုးကွယ်မှု၊ ပညာရေး၊ သိပ္ပံ၊ နိုင်ငံရေး၊ ကြွယ်ဝမှု၊ ဝိသေသလက္ခဏာနှင့် စွမ်းအားတို့ကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း ထမ်းဆောင်နိုင်ပုံကို ဖော်ပြသည်။ ၎င်းကို ကောင်းစွာလေ့လာခြင်းသည် အလုပ်အတွက် အခကြေးငွေပေးချေသူ၊ ကိုယ်စားပြုသူ၊ မည်သူက ဖယ်ထုတ်ခံရသနည်း၊ ခုခံကာကွယ်ရန် ပုံသဏ္ဌာန်တန်ဖိုးများကို မည်ကဲ့သို့ တည်ဆောက်ထားသနည်းဟု မေးနေချိန်တွင် အရည်အချင်းကို လေးစားခြင်းဆိုလိုသည်။